Αλβανικά στη Λάρισα

Η Αλβανική ανήκει στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια γλωσσών. Είναι γλώσσα που ομιλείται από περισσότερους από οκτώ εκατομμύρια χρήστες στα δυτικά της Βαλκανικής χερσονήσου (Αλβανία, Μαυροβούνιο, Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, Ελλάδα) στη νοτιοανατολική Ευρώπη, καθώς και από ένα μικρό αριθμό κατοίκων της Καλαβρίας και της Σικελίας στη νότια Ιταλία (αρβανίτες).

Το παλαιότερο γραπτό μνημείο της αλβανικής είναι το Μεσάρι (Meshari), σύνοψη θείας λειτουργίας, γραμμένο από τον Gjon Buzuku, καθολικό μοναχό, το 1555.
Στα μέσα του 19ου αιώνα (1850) αποδείχθηκε ότι η Αλβανική είναι ινδοευρωπαϊκή γλώσσα (Bopp, Meyer) και έχει δικό της κλάδο στην ινδοευρωπαϊκή γλωσσική οικογένεια. Η πλειονότητα των γλωσσολόγων διατείνονται πως η Αλβανική αποτελεί τη συνέχεια της Ιλλυρικής που ομιλήθηκε στα νοτιοδυτικά Βαλκάνια.

Σύμφωνα με την κατηγοριοποίηση, τα Αλβανικά χωρίζονται σε δύο γλωσσικές διαλέκτους: την Γκεγκική και την Τοσκική. Οι δύο διάλεκτοι των Αλβανικών δε διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Οι διαφορές αφορούν κυρίως στο φωνητικό σύστημα και λιγότερο στη μορφολογία της γλώσσας. Η επίσημη αλβανική γλώσσα είναι αποτέλεσμα στοιχείων και των δύο διαλέκτων.

Η Αλβανική χρησιμοποιεί το λατινικό αλφάβητο, το οποίο καθιερώθηκε το 1908 στο Συνέδριο του Μοναστηριού και έχει 36 γράμματα.

Η Αλβανική είναι επίσης μία από τις επίσημες γλώσσες στο Κόσσοβο και την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM).

Η Αλβανική διδάσκεται και μαθαίνεται σε μια σειρά ερευνητικά και αλβανολογικά κέντρα του κόσμου, όπως στο Παρίσι, στη Σόφια, στη Θεσσαλονίκη, στη Ρώμη, στο Παλέρμο, στο Κόσσοβο, στο Πεκίνο, στην Κοζέντσα, στην Αγία Πετρούπολη, στο Βουκουρέστι κ.α.